Avantasia – The Mystery of Time

Tekst: Gerianne Meijer
Artiest: Avantasia
Album: The Mystery of Time
Genre: rock-opera
Release: maart 2013
Label: Nuclear Blast

De rock opera’s van Avantasia zijn inmiddels een begrip geworden. In zijn geheel geschreven door Tobias Sammet (Edguy)is dit grotendeels een one-man-project, maar het is niet ongehoord dat er bekende gastmuzikanten meedoen. De zesde plaat ‘The Mystery of Time’ is hier geen uitzondering op. Bijdrages worden geleverd door onder andere Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic) en onze eigen Arjen Lucassen (Ayreon). Met Sascha Paeth als gitarist en producer zal het qua geluid dus zeker wel goed zitten.

Om te beginnen heeft dit album een aantal pluspunten. Ten eerste zijn er de orkestraties. Op dit album worden deze verzorgd door German Film Orchestra Babelsberg en dit doen ze zeer verdienstelijk. Luister bijvoorbeeld maar naar opener ‘Spectres’ wat mede hierdoor heerlijk bombastisch is. Het refrein is pakkend en de vocalen hebben flink wat rauwe kantjes. Best een fijne opener.

Een ander pluspunt is het gitaarwerk van Sascha Paeth: Dit zit overal, subtiel of niet, door verweven en tilt sommige nummers naar een hoger niveau. Neem bijvoorbeeld ‘Saviour in the Clockwork.’ Filmisch en zacht in het begin, daarna een lekker tempo en melodie gecreëerd door de gitaar. Helaas zakt het daarna weer wat in om ruimte te maken voor de vocalen en wordt er niet echt uitgepakt voor een nummer van tien minuten. Het luistert wel goed weg, maar het geeft weinig reden om het nogmaals op te zetten.

Zo komen we bij een van de minpunten van het album. Alle zangers hebben, naast een prima kwaliteit, een aantal powermetal trekjes die op den duur gaan vervelen. ‘Where Clock Hands Freeze’ heeft een flink tempo wat Kiske en Sammet haast niet bijhouden. De vocalen worden daardoor erg knijpend en dun en de uithaal is, doch knap geprobeerd, echt teveel van het goede.

Dat gezegd had het geheel juist wel weer wat grootser mogen zijn. Afsluiter ‘The Great Mystery’ heeft een speelduur van 10 minuten, maar heeft afgezien van een hard stuk met gitaar weinig spannends te bieden. Zelfs het koor kan hier geen verandering in brengen en maakt het geheel juist wat gelikt.

Dit geldt eigenlijk voor het hele album. Er valt weinig af te dingen aan het grootste deel van de composities en de kwaliteit van de muzikanten, maar een echte wow-factor blijft uit. Dit lijkt voornamelijk te komen door de grote ruimte die open gelaten wordt voor alle vocalisten. Op zich niets mis mee, maar helaas geven zelfs de ballads niet genoeg emotie om memorabel te zijn. Een degelijke rock opera maken lijkt inmiddels een koud kunstje geworden voor Sammet en consorten en in enkele bombastische momenten kan dit best stralen, maar het bereikt amper het hart van de luisteraar.

Score: 7/10

Website: http://www.tobiassammet.com/

Epica – grotesque Retrospect marks ten years with grandeur

text and photo’s: Rayann Elzein

World famous Dutch symphonic metal band Epica celebrates their tenth anniversary on this 23 March 2013. For the occasion, the seventy-piece Hungarian Extended Remenyi Ede Chamber Orchestra and the Choir of Miskolc National Theatre is accompanying the band on stage.

It is the same orchestra and choir with whom Epica recorded their live album ‘The Classical Conspiracy’ in 2009. The concert takes place in front of a sold out 4,500 people in the Eindhoven Klokgebouw in the Netherlands.

Besides the Retrospect show, it is possible for fans to be involved. For the first time there is an online streaming: Retrostream is broadcasted in HD for many international fans.

Prior to the show, some videos of congratulations are shown on a white curtain that is hiding the stage. One can for example see Doro Pesch, Amaranthe and ex Epica band members congratulate the band for this anniversary.

The band lead by singer Simone Simons performs a three-hour set, which is much longer than the average concerts of this Dutch pride.

The set is well balanced between all of Epica’s albums and includes some breaks by the orchestra, like the ‘The Imperial March’ (Starwars) or a medley of different songs by Epica.

It is ‘the most ambitious project to date’ as announced in advance and that comes with high expectations. Besides the quality of the music and in a different setting, the band well thought- out every second.

That pays of during the set. It is a grande finale of ten years, filled with guest performances and a ‘time-travel’ in their history. Also taking care of the entourage and fairytale alike the front lady opens the show wearing a black cloak.

Epica is also joined twice on stage by Floor Jansen. The first appearance is to perform, together with Simone and just the orchestra, a cover of 18th century Pergolesi’s ‘Stabat Mater Dolorosa’.

The second time is to perform the uptempo song ‘Sancta Terra’. The two women show a great complicity and complementarity on stage.

It is also not possible to celebrate Epica’s anniversary without the participation of the band members that were present at the very beginning of the adventure.

Guitarist Ad Sluijter, bass player Yves Huts and Jeroen Simons on drums join Simone, Mark Jansen, and Coen Janssen on stage, like in the good old times, for the song ‘Quietus’.

The show alternates heavy songs with quieter moments, and all sorts of fireworks and flames projections participate to creating an unforgettable anniversary for all the fans.

According to Mark Jansen’s words “the fans come from about fifty countries this night” and a packed, sweaty Klokgebouw is the prove of that.

Epica presents a fairytalealike, bombastic anniversary with grandeur and style. It contains everything the fans wish for, even acrobatic stunts and (traditional) uncovered chests from the men at the end. In those ten years Epica is grown into a mature band that is ready for a fortunated future.

The show will be released as a DVD and let’s hope in a HD Bluray.

thank word to: Epica, management and fans

This slideshow requires JavaScript.

Finntroll – Blodsvept

text: Basak Gunel

band: Finntroll
album: Blodsvept
genre: Folk metal
release: 25 March 2013
record label: Century Media

Finntroll is a Finnish folk metal band which was formed in 1997. The band was formed by the former vocalist Katla and former guitarist Somnium. Although the band is labeled as folk metal, they have elements from black metal as well.

Finntroll’s songs are in Swedish (except one song) because the former vocalist Katla decided to use Swedish since it sounded more ‘trollish’.

Finntroll’s first debut album is ‘Midnattens Widunder’ which was released in 1999. Two years after the release of ‘Midnattens Widunder’, the band released ‘Jaktens tid’ and with this album they made their international breakthrough.

Finntroll has six studio albums and two EP’s released in total. Many line-up changes mark the band’s career; the founding members are not with the band anymore. Since 2006 the band’s line-up has not changed.

Finntroll’s lyrics are about legends and tales revolving around the fictional Troll-King “Rivfader” and the trolls fighting against the Christians who entered their lands and spread their beliefs. A recurring theme is the story of two priests named “Aamund” and “Kettil“. The first three full length albums, ‘Midnattens widunder ‘ (1999), ’Jaktens tid’ (2001) and ‘Nattfödd’ (2004) feature a rather short but fierce song, about the two men who constantly get themselves into trouble with the trolls, only to get beaten up and mutilated over and over again by the wrathful followers of Rivfader.

Album Review

‘Blodsvept’  welcomes the listener with a roar from a monster, which is possibly a troll, and this introduction actually reminded me of fantasy- movies or games. In contrary to the classic ‘long and instrumental’ Finntroll intros, this short intro really surprised me because that is quite unexpected from them. Especially when I think about the long intro ‘Blodmarsch’ on the band’s previous album ‘Nifelvind’, this intro was close to nothing.

However, I am sure the listener will understand why the band chose to go in this way; after that the first song ‘Blodsvept’ just blows the listener away. There are no slow rhythms or atmospheric melodies: ‘Blodsvept’ is just like a slap in the listener’s face. Surely, there is the classic Finntroll vibe that is recognized from the first moment. Especially those powerful growls and melodies in the background fit perfectly to the vibe of the song.

The album’s sound and rhythm get more interesting with ‘Ett Folk Förbannat’ and ‘När Jättar Marschera’. While ‘Ett Fölk Forbannat’ takes the listener to a musical-like atmosphere with the marching rhythm, ‘När Jättar Marschera’ has a darker vibe with the Tim Burton movie music combined with spooky and dark tunes.

Personally I like ‘När Jättar Marschera’ because  Finntroll played it live in Heidenfest 2012 and it really impressed me. Listening to it in this album made no difference; this song has everything for sure so it can be considered as one of the highlights of this album.

One of the turning points of this album is ‘Skövlarens Död’, with this song the album becomes darker and slowe. One thing that really surprised me is the melody change of the riffs in the middle. Those riffs remind of the eighties metal era and it definitely catches the attention of the listener. As a matter of fact, these twists and turns in this song define the album’s essence. I am sure that the listener will recognize similar twists and turns in other songs in this album and these elements make this album more unique!

Another highlight of the album is definitely ‘Häxbrygd’. It stands out in the album mainly because of its oriental vibe. I stated before that the album is full of twists and turns and this song is another proof of that. Finntroll definitely knows how to blend in styles and melodies from different regions, without sounding too awkward; as a matter of fact, they do it perfectly. Another song that would be the sibling of ‘Häxbrygd’ is ‘Fanskapsfylld’, this one has the full Balkan atmosphere and it will make the listener dance rather than headbang for sure.

The album surprisingly ends with the slowest song ‘Midvinterdraken’. I personally expected a much faster end to the album, because all of the songs except the last son,  feel like being in a roller coaster. So when the whole album is considered, I think that the last song is quite weak, although it is a great song in its own.

Conclusion

Generally, the album is quite different from the previous releases, but it has definitely those Finntroll elements. Moreover, what I like most is that every song has its own highlight: in some songs those are the riffs and in other songs the highlights are the melodies and the atmosphere behind the riffs. This shows that the album is really colorful and has a lot to offer when it comes to the band’s sound and style.

Songs like  ‘Häxbrygd’ , ‘Mordminnen’ and ‘Fanskapsfylld’ are clear examples of how Finntroll gets inspired by everything. It is also impossible to choose a favorite because almost every song is quite different and unique in its own way. On the other hand I think that ‘Mordminnen’ and ‘Midvinterdraken’ did not really fit to the whole album, although they are great songs.

Another surprising element that I really liked, is how the band made tributes to their older songs. The Finntroll fans might hear some elements from ‘Rivfader’ in ‘Tva Ormar’ or ‘Det Iskalla Trollblod’ in ‘Fanskapsfylld’. This doesn’t mean that the band repeated themselves though. They have just improved their sounds but they didn’t forget their classic songs at all!

“Blodsvept” is definitely a masterpiece and it once again shows that no other band does it like Finntroll. This album is like the metal musical, but only spookier and more trollish of course! Ladies and gentlemen, get ready for a roller coaster ride with “Blodsvept”, it will not disappoint you at all.

Rating
9.3 /10

Tracklist
1. Blodsvept
2. Ett Folk Förbannat
3. När Jättar Marschera
4. Mordminnen
5. Rösets Kung
6. Skövlarens Död
7. Skogsdotter
8. Häxbrygd
9. Tva Ormar
10. Fanskapsfylld
11. Midvinterdraken

Bandmembers
Mathias Lillmåns a.k.a. Vreth – Vocals
Mikael Karlbom a.k.a Routa – Guitars
Samuli Ponsimaa a.k.a. Skrymer – Guitars
Henri Sorvali a.k.a.Trollhorn – Keyboards, Guitar
Aleksi Virta a.k.a. Virta – Keyboards
Sami Uusitalo a.k.a. Tundra – Bass
Samuel Ruotsalainen a.k.a Beast Dominator – Drums

Website
http://www.finntroll.net

Miss Montreal – brengt palet aan emoties in Heerlen

tekst: Christianne Ridderbeekx
foto’s: TwinFlame Photography

Het concert van Miss Montreal, de formatie rond zangeres Sanne Hans, vindt plaats in Heerlen op een koude lenteavond in maart. De Rabozaal van het Parkstad Theater te Heerlen loopt gelukkig al snel vol.

Alle bezoekers kunnen een Theater Magazine meenemen, samengesteld door Sanne en haar band. Een leuk detail: het contact met de bandleden ontstond tijdens de opleiding aan de Popacademie te Enschede.

Toen beloofde Sanne Hans deze heren dat als ze ooit door zou breken, zij in haar band zouden spelen. Die belofte is ze zeker nagekomen.

Haar band bestaat uit toetsenist Peter Hendriks, basgitarist Kobus Groen, drummer Thijs Rensink, gitarist Michi Schwiemann. De “papa” van de band, Tourmanager Harold Gerritsen, regelt het hele reilen en zeilen rondom de Miss Montreal.

Al deze mensen werken en spelen samen met Sanne (officieel heet ze Roos-Anne Hans), en dat doen ze goed. Al snel tijdens het optreden blijkt dat de band zeer goed op elkaar ingespeeld is, op alle vlakken.

Dat mag dat ook wel naar intens touren. Muzikaal steekt het perfect in elkaar, voeg daarbij veel humor, emotie en teamwork.

Door de verhalen die Miss Montreal met het publiek deel, zo tussen de nummers door, leert de zaal haar persoonlijkheid kennen en blijft het een uniek optreden. Zo komt de luisteraar meer te weten over har muzikale reis.

Bijvoorbeeld dat ze haar studententijd niet al te serieus nam, omdat bier drinken het vaak won van studeren. Ook dat de zangeres per abuis op een mogelijkheid stuitte om mee te werken aan een televisiereclame voor Slankie (bekend kaasmerk). Hoe ze daar aan mee werkte en het balletje ging rollen; van TV Oost naar Giel Beelen en De Wereld Draait Door.

En toen was er zomaar een platencontract. Zo spontaan als ze zelf is, brak ze ook door bij het grote publiek. Met de zelfde charme weet ze Heerlen met gemak te bespelen.

Zo onthult ze openhartig dat muziek in haar bloed zit: haar ouders speelden en zongen in een Ierse folkband genaamd Street Scandal. Als kind stond Sanne dan al bewonderend toe te kijken als haar moeder zong.

De inspiratie voor haar eigen nummers, haalde ze uit muziek van onder andere Nirvana, No Doubt en K’s Choice.

Het optreden van Miss Montreal neemt het publiek mee, van lachen naar dansen en meezingen (voor zover de stoelen van de theaterzaal het toelaten) tot stil zitten en ademloos genieten. Een palet aan emoties komt voorbij

Op het  eerste nummer “Te Lief” begint Sanne Hans alleen op haar harp. De zaal is meteen stil, haar stem klinkt helder met een rauw randje. In de volgende nummers bouwt haar band de dynamiek verder op: elk nummer komt er een bandlid bij.

De passie voor muziek spat van deze show af, afgewisseld door anekdotes over gedumpt worden en de tijd op de Popacademie. Over een ingebouwde biertap in de piano, waar ook daadwerkelijk biertjes uit getapt werden.

Met de nieuwe theaterversie van de hit  ”Swing the Night Away” komt het publiek na de pauze al gauw weer op gang. Tijdens het begin van het nummer “Home” krijgt de band even de slappe lach, veroorzaakt door Sanne’s poging om haar drummer (die voor het eerst staat te zingen) gerust te stellen,

Die poging mislukt jammerlijk, maar desondanks  klonk de zang wel goed en ontstond er een mooi stukje improvisatie in Heerlen.

De uitstraling van Miss Montreal is net zoals zij is; onschuldig, nuchter, vrouwelijk, maar ook stoer. Een lief jurkje met stoere kisten erbij en een tatoeage op de kuit. Tijdens de ruigere nummers gaat Sanne volledig los en headbangt er lustig op los.

Dan brengt Sanne Hans een lied voor een vriend, die veel te vroeg gestorven is en het nummer schreef. Ze brengt het geheel zonder geluidsinstallatie of enige microfoon ten gehore. Dat maakt de theater setting nog extra speciaal.

De zaal krijgt nu echt te horen hoe goed ze bij stem is. Met haar vocale bereik en de rauwe emotie in de stem, weet ze bij menige bezoeker kippenvel te bezorgen.

Tegenover haar publiek is Sane Hanseen open boek; van angsten over verliefdheid en relaties, gescheiden ouders, moeite hebben om mensen te vertrouwen en veel herkenbare zaken. Het toont een menselijke kant en zo komt de band nog dichterbij.

Ze betrekt het publiek bij haar persoonlijke verhaal, wat een extra dimensie geeft aan haar muziek. De diversiteit in songs zorgt ervoor dat het publiek zich geen moment verveelt. Het is duidelijk, Miss Montreal maakt met haar band een hoop los!

This slideshow requires JavaScript.

Dido – Girl Who Got Away

tekst: Ann de Langhe

band: Dido
album: Girl Who Got Away
genre: pop
release: 4 Maart 2013
label: Sony Music

Bij de naam Dido, kan ik mij nog levendig de videoclip “Thank you” voor de geest halen. Deze planetaire hit, maakte deel uit van ‘No Angels’ een uiterst succesvol debuutalbum.

Sinds 2001 rijgt de Londense artieste Dido de succesvolle platen aan elkaar en enkele jaren na haar debuut schreef ze een Oscarnominatie op haar naam. Het jaar 2011 werd ook  een mijlpaal op persoonlijk vlak met de komst van haar eerste kindje.

Deze grote verandering was een bron aan inspiratie,  die werd verwerkt in een vierde full cd ‘Girl Who Got Away’. Het is dan ook geen wonder dat het een optimistisch album is geworden dat het leven en de liefde bejubelt in al haar facetten. Verwacht geen zeemzoete teksten, de lyrics zijn eerlijk en rechtdoorzee.

Dit wordt duidelijk vanaf het eerste nummer “No Freedom”. Het nummer gaat over liefhebben en kunnen loslaten, een delicaat onderwerp. Toch is het nummer meeslepend dankzij Dido’s warme, krachtige stem. Het aardige drumwerk wordt mooi gecompleteerd door de akoestische gitaar.

Deze mooie balans tussen drum, beats en akoestische instrumenten is de rode draad doorheen de plaat. Voor de drums werd beroep gedaan op Rollo Armstrong, bekend van Faithless. Rollo zorgde niet enkel voor de nodige beats, maar leverde ook enkele beklijvende songteksten af. Waaronder de lyrics voor de titletrack “Girl Who Got Away”.

“Let Us Move On” is een verassend nummer. Dido’s stem doet in dit nummer denken aan het Franse icoon Mylène Farmer. Het begint als een dromerig nummer tot de raptekst van Kendrick Lamar wordt ingezet. Dit geeft aan het lied een heel ander karakter. Het laat de gevoelens, die met het verwerken van verdriet gepaard gaan, nog beter uit de verf komen.

“Blackbird  is aanvankelijk alleen gecomponeerd op de gitaar, met een country gevoel. Dat verwijst terug naar het eerdere materiaal van de zangeres. Het uiteindelijke resultaat is een uptempo nummer geworden met een schitterende melodie. De arrangementen  maken dat dit nummer een hele dag in je hoofd blijft hangen, terwijl de tekst vrij hard is.

Deze paradox tussen vrolijke muziek en donkere teksten, geldt zeker voor een nummer als “End of Night” waarin een relatiebreuk wordt beschreven.“Sitting On The Roof Of The World” is een fabelachtige ballade en het rustmoment op de plaat. Het perfecte liedje om op een warme zomeravond te luisteren of gewoon om bij weg te dromen.

Na deze intermezzo is het tijd voor meer funky invloeden. Zo is “Love to Blame” per definitie funky, dankzij de toevoeging van blaasinstrumenten en de strijkers.  Nu de toon is gezet, komt een waar dance nummer aan bod. “Go Dreaming” gaat over het stellen van prioriteiten in het leven. Het is wederom een speels nummer zoals zo’n leuke titel betaamt.

“Happy New Year” is ontnuchterd en gaat qua stijl, hand in hand met het eerdere “Blackbird.” Zo vormt het album in zijn veelzijdigheid toch ook een geheel, waarin Dido veel kleur aan haar stem geeft.

“Loveless Hearts” is opnieuw een catchy dance nummer, maar de blazers zijn dit keer  ingeruild voor strijkers. Die strijkers staan ook op de voorgrond in het laatste nummer van de plaat, “The Day Before We Went To War”. Dit keer geen opzwepende beats, maar zingende vogels op de achtergrond. Zo wordt de plaat in pure schoonheid afgesloten.

Conclusie

‘Girl Who Got Away’ is voor mij een ware ontdekking. Volledig ten onrechte dacht ik aan Dido bij electronische muziek en aan kille geluiden. Niets is op deze plaat minder waar. De orchestratie en arrangementen completeren Dido’s warme stem. De muziek maakt de moeilijke onderwerpen, die in de lyrics worden aangesneden, voor iedereen toegankelijk.

Het album zorgde voor enkele kippenvel momenten. Zo heeft Dido een plaats in mijn muziekcollectie verdiend. Liefhebbers moeten zeker uitkijken naar de Deluxe versie, waarop remixen te vinden zijn van onder meer Armin Van Buuren en Benny Bennasi.

Rating
8.5/10

Website
www.didomusic.com

 

Imperia – Queen Of Passion

tekst: Erwin van Dijk

band: Imperia
album: Queen Of Passion
genre: gothic metal
release: 15 Maart 2013
label: Massacre Records

Na een lange stilte, is Imperia terug met het vierde verzamel album ‘Queen Of Passion.’ De Noorse zangeres Helena Michaelsen is hier bekend geworden als frontvrouw van Trail Of Tears.

Daarnaast toen ze kortstondig bij de oprichting van Epica betrokken was. Daarnaast heeft de band ook in het voorprogramma van Nightwish gestaan. Dit jaar zal de band ook optreden op het Belgische festival Metal Female Voices.

Helena heeft onder de naam Angel in 2005 het solo album ‘A Woman’s Diary‘ uitgebracht, maar werkte vooral samen met de muzikanten van Imperia. Voor sommigen zal dit album meetellen, wat de huidige album op nummer vijf brengt.

‘Queen Of Passion’ is geen Greatest Hits album of een volledig overzicht van Imperia. Persoonlijk ontbreken daarvoor nog een aantal nummers. Zoals ’Ancient Dance Of Qetesh‘ van het debuut album en waarbij leden van God Dethroned aan meewerkten.  Ook ‘The Lotus Eaters‘ wat afkomstig is van een Dead Can Dance tribute album, zul je tevergeefs zoeken.

De songs op ‘Queen Of Passion’ zijn afkomstig van de albums ‘Queen Of Light‘ uit 2007 en ‘Secret Passion’ uit 2011. Net zoals de titel van het album een samentrekking is van de namen van deze twee cd’s. Het is vooral een aanvulling voor de jongere gothic metal fans die deze band nog niet kennen. Een passend overzicht van de laatste paar jaar uit de carrière van deze band.

Wel staat er een extraatje op dit album, namelijk het nummer ‘Mistress.’ Dit nummer was ooit de bonus track van de digipack van ‘Secret Passion.’ Daarmee voor velen onbekend, behalve de fans die deze speciale editie wel hebben.

Conclusie

Het een mooi overzicht van waar Imperia voor staat met de huidige line-up.  De echte fan heeft de nummers natuurlijk al op cd en voor hen dan ook geen toevoeging.  Voor degenen die van de illegale downloads afwillen, is dit een mooie gelegenheid om de muziek legaal aan te schaffen voor een schappelijke prijs.

Rating
6/10

Website
http://www.helena-michaelsen.com

Bad Religion – keert terug naar 013 in augustus

 

Bad Religion keert terug naar 013, Tilburg en wel op 23 augustus 2013. De melodieuze punkrockers uit Amerika touren over de wereld met het zestiende album ‘Truth North‘

Vanaf zaterdag 13 maart gaan om 10.00 uur de kaarten in de verkoop. De kaarten zijn 27,50 euro (exclusief servicekosten).

Er zijn weinig punkrockbands die zo’n lange adem hebben als Bad Religion. Er zijn er nog veel minder die gedurende 35 jaar zoveel relevante platen hebben uitgebracht. Geroemd om de felle en intelligente maatschappij-kritische teksten aanstekelijke nummers. Zo ook op de nieuwe plaat ‘Truth North.’

Eind jaren zeventig wordt Bad Religion opgericht door zanger Greg Greffin, gitarist Brett Gurewitz en bassist Jay Bentley. Het eerste album ‘How Could Hell Be Any Worse’ wordt in eigen beheer uitgebracht. De melodieuze, licht agressieve sound, de harmonieuze samenzang; het is allemaal al aanwezig. Het geluid wordt de jaren daarop verder aangescherpt wat vele klassieke platen oplevert als ‘Against The Grain’, ‘Suffer’ en ‘Stranger Than Fiction’.

De jaren lijken maar geen vat te krijgen op de groep. Sterker nog, de laatste albums die Bad Religion heeft gemaakt laten een nog altijd sterk gedreven groep horen.  Het is dan ook geen wonder dat Bad Religion nog steeds volle zalen trekt, want ook tijdens de liveoptredens zijn de heren gretig en werkelijk onvermoeibaar. Dat weten velen die er een paar jaar geleden ook al bij waren in 013.

Bad Religion + support
Dommelsch zaal 013
zaal open: 19.30 uur
aanvang: 20.30 uur
Tickets € 27,50 (excl. servicekosten) vanaf 13 maart verkrijgbaar via:  http://www.013.nl/event/4364_bad_religion